Twitter throwback

Lieve …,

Vandaag gaan we terug naar 15 mei 2011, de dag dat ik mijn Twitter account aanmaakte. Dit is het moment om de ik van bijna 5,5 jaar geleden flink uit te lachen en mezelf een beetje voor mijn hoofd te slaan. Want wat dacht ik?

Laten we beginnen met mijn allereerste tweet ooit:

https://twitter.com/Manonkinders/status/69785188397355008

Lekker subtiel Manon. Waarom zo betweterig? Ik had op zijn minst de moeite kunnen nemen om mijn judgemental zin met een hoofdletter te beginnen. Zo slim was ik blijkbaar niet, maar dan wel andere mensen dom vinden #hypocriet. Nee, ik ben niet trots op deze eerste tweet.

Lees verder “Twitter throwback”

Schrijven Kreng! #1

Lieve …,

Ik ben begonnen met het lezen van ‘Schrijven kreng!’ van Lisette Jonkman. In dit  boek staan ook schrijfopdrachten en het leek me leuk om deze opdrachten niet in een documentje op mijn laptop te laten verstoffen (ja, ik ben me er volledig bewust van dat een Word-document niet kan verstoffen) maar om ze te delen op mijn blog. Naarmate ik door het boek beweeg zullen hier de opdrachten uitgewerkt verschijnen. Bij deze dus de eerste opdracht waarin je de laatste keer moet beschrijven dat je jezelf afvroeg ‘Hoe ga ik me hier nu weer uit redden?’.

Lees verder “Schrijven Kreng! #1”

Greep uit het verleden #1

Lieve …,

Toen ik op de middelbare school begon met schrijven, bestonden mijn schrijfsels volledig uit korte verhaaltjes. Vaak gingen deze verhaaltjes eigenlijk helemaal nergens over en moest ik bijvoorbeeld met bepaalde woorden een verhaaltje maken. Vandaag wil ik er een paar met jullie delen.

 

Bonno en het monster

Er was eens een jongen, hij heette Bonno. Hij was superbang voor monsters, hij kon nooit slapen en had altijd het gevoel dat er een monster onder zijn bed lag. Toen op een dag was hij buiten en het was al erg laat. Hij was bang, heel erg bang. Toen zag hij iets, een schim, zwart in de duistere nacht. Hij hoorde een geluid, het klonk gevaarlijk. Hij schrok, hij was superbang. Langzaam liep er een druppel zwet vanaf zijn voorhoofd naar beneden. Hij fietste snel door. Toen zag hij het weer. Werd hij achtervolgd? Hij probeerde zichzelf te overtuigen van wat zijn ouders altijd tegen hem zeiden. Monsters bestaan niet. Plotseling schoot er iets uit de bosjes! Het was klein, maar Bonno schrok en viel van zijn fiets. Hij keek goed naar het wezentje dat voor hem lag. Bonno had hem per ongeluk aangereden… Het was een lief beestje. Maar het was geen dier maar een monster! Maar een goed monster. En Bonno had onbewust van hem gewonnen ookal was hij ontzettend bang. Het monster en hij werden beste vriendjes en Bonno was nooit meer bang.

 

Lees verder “Greep uit het verleden #1”

Book writings #1.1

Lieve …,

Ik ben een tijdje geleden begonnen met het schrijven van een boek. Af en toe zal ik hier een pagina delen. Dit zal op mijn blog komen als de serie ‘Book writings’. Dit is het eerste deel, waarin ik de eerste pagina zal delen. Veel leesplezier!

Knuffel<3,

Manon

 

Lucis was niet blind, maar had nog nooit een ander gezien.  Niemand in Caligatio had ooit een ander in de ogen gekeken, de blikken gezien die zo veel hadden kunnen vertellen, de zon zien opkomen of de maan aan de hemel zien schijnen. Ze woonden al eeuwen in hetzelfde dorp, waren nooit verder gegaan dan het bekende. Het dorp bestond uit een grote open vlakte met daar omheen een cirkel van stenen. Niemand had de stenen ooit gezien, toch hadden maar weinig mensen ooit een stap buiten de stenen gezet. Natuurlijk waren er in de loop der eeuwen mensen geweest die hadden geprobeerd de stenen achter zich te laten. Veel verder dan een kilometer kwamen ze echter nooit. In het dorp hoorden ze gegil, geschreeuw vanuit het diepste dat de mens bezat, een schreeuw vol afzien, verschrikking en vrees totdat het geluid stierf zoals de persoon waartoe het behoorde. Vaak was er iemand naar het geluid gerend, om na een paar seconden in paniek terug te keren binnen de stenen.

Lees verder “Book writings #1.1”