Greep uit het verleden #3

Lieve …,

Vandaag staat er weer een verse dosis oude verhaaltjes voor je klaar. Net zoveel onzin en randomness als de vorige 2 edities. Als ik er zo op terug kijk, dan zijn de meeste verhaaltjes best wel een klein beetje cruel eigenlijk.. Veel plezier!

De 3 camera’s (gebaseerd op een waargebeurd verhaal waarin Danique een camera door het raam gooide)

Er was eens een klein dorpje, het heette Nieuw-Vennep. Er woonden hier 3 camera’s, ze waren beste vriendjes. Op een dag gingen ze een ijsje halen op de tweede verdieping van hun hotel. Ze namen allemaal 3 bolletjes behalve de Nikon 1 want die nam er maar 1. Natuurlijk nam hij oma’s appeltaart want dat was zijn lievelingssmaak. Ze waren alle drie heerlijk van hun ijsjes aan het genieten toen er ineens iemand de trap op liep. Ze schrokken want het klonk niet als een camera. Het was een van de monsters die in hun hotel woonden namelijk de allerengste genaamd Danique. 2 van de camera’s konden vluchten maar helaas. Danique had de laatste al te pakken. Ze pakte hem in met 1 laagje watjes en zette hem op film. Ze liep naar het raam en strekte haar arm uit. Ze boog voorover en liet hem vallen. Ze keek zonder medelijden hoe hij naar beneden viel. Hij kletterde op de grond en was kapot. Danique had een camera vermoord.

Lees verder “Greep uit het verleden #3”

Advertenties

Greep uit het verleden #2

Lieve …,

Vandaag wil ik graag weer wat oude verhaaltjes met je delen. Deze schrijfsels zijn al een paar jaar oud en gaan eigenlijk nergens over, maar dat is nou juist wat ze in mijn ogen zo leuk maakt. Verwacht dus vooral geen literaire hoogstandjes, eerder pure onzin. Verder zijn deze verhaaltjes nog van voor de tijd dat ik het licht zag van werkwoordspelling, dus alvast mijn welgemeende excuses voor eventuele fouten. Ik wilde niets aanpassen omdat het dan niet meer een volledig oud werk is maar meer een aangepast werk. So sit back, relax and laugh (at least a little).

 

Oestie

Er was eens, ooit op een dag, een vrij ludieke oester. Zijn vader was minister van binnenlandse zaken. Oestie had geen fiets, maar wat hij wel had, was een driewieler. Elke dag fietste hij met zijn limited edition driewieler, die goude fenixdriewieler van de reclame, naar zijn school. Er zaten niet veel kleine mensjes op zijn schooltje. Zijn vader zei dat dat kwam omdat Oestie beter is dan de anderen, Oestie begreep niet waarom, maar hij was ook nog maar klein. Elke ochtend aan het ontbijt zei zijn vader tegen Oestie: ‘Oestie, de geheime politie, het zijn oplichters, onthoud dat goed.’ Op een dag was Oestie ongehoorzaam op school. Hij was met zijn drie elite klasgenootjes in de niet zo florissante bezemkast gaan zitten. Ze deden een spel, het leugenaarsspel. ‘Maar wie zijn dan de leugenaars?’ Vroeg Dompel de dauwdruppel zich af. ‘De geheime politie natuurlijk!’ riep Oestie gelijk. Dompel en Oestie waren al maten sinds ze nog in de satijnen luiers rondliepen. Plotseling hoorden ze een klikgeluidje. Oestie schrok. Dompel en Oestie begonnen te giebelen. Bubbel de waterkoker was boos, hij klikte omdat zijn water kookte. Hij gooide met de poppetjes die bij het spelletje hoorden en hij gebruikte schunnige woorden waarvan Oestie dacht dat het Sisseltong was. Ze verstonden niet wat Bubbel bedoelde. Op hun basisschool, de elite, leerden het jonge gespuis geen Sisseltong. Dat was iets voor het nageslacht van de mensen die in een BMW reden in plaats een Lambourgini. Er rinkelde een bel. Het was tijd voor de middagmaaltijd. Op de Elite serveerden ze ware delicatessen. Vandaag stond er gepocheerde olifant op het menu. Jammie, gepocheerde olifant was het gerecht dat Oestie het meest prefereerde. Plotseling viel er een steen. Dat was het einde van de Elite.

Lees verder “Greep uit het verleden #2”

Greep uit het verleden #1

Lieve …,

Toen ik op de middelbare school begon met schrijven, bestonden mijn schrijfsels volledig uit korte verhaaltjes. Vaak gingen deze verhaaltjes eigenlijk helemaal nergens over en moest ik bijvoorbeeld met bepaalde woorden een verhaaltje maken. Vandaag wil ik er een paar met jullie delen.

 

Bonno en het monster

Er was eens een jongen, hij heette Bonno. Hij was superbang voor monsters, hij kon nooit slapen en had altijd het gevoel dat er een monster onder zijn bed lag. Toen op een dag was hij buiten en het was al erg laat. Hij was bang, heel erg bang. Toen zag hij iets, een schim, zwart in de duistere nacht. Hij hoorde een geluid, het klonk gevaarlijk. Hij schrok, hij was superbang. Langzaam liep er een druppel zwet vanaf zijn voorhoofd naar beneden. Hij fietste snel door. Toen zag hij het weer. Werd hij achtervolgd? Hij probeerde zichzelf te overtuigen van wat zijn ouders altijd tegen hem zeiden. Monsters bestaan niet. Plotseling schoot er iets uit de bosjes! Het was klein, maar Bonno schrok en viel van zijn fiets. Hij keek goed naar het wezentje dat voor hem lag. Bonno had hem per ongeluk aangereden… Het was een lief beestje. Maar het was geen dier maar een monster! Maar een goed monster. En Bonno had onbewust van hem gewonnen ookal was hij ontzettend bang. Het monster en hij werden beste vriendjes en Bonno was nooit meer bang.

 

Lees verder “Greep uit het verleden #1”