Random verhaaltje: Queen Kurtis en de kipnuggets

Lieve …,

Een paar dagen geleden schreef ik in een melige bui een verhaaltje met een vriend. Hij wil graag anoniem blijven onder de naam Wendy. We hopen dat je er net zo hard om kunt lachen als wij gedaan hebben.

Knuffels ❤ ,

Wendy en Manon

Queen Kurtis en de kipnuggets

Er was eens een jong meisje. Ze noemde zichzelf Queen Kurtis, haar echte naam is niet relevant voor dit verhaal. Zoals bij elke Disneyfilm had er een heus familiedrama afgespeeld en was haar stiefmoeder intens gemeen. Ze had namelijk alle kipnuggets laten vernietigen. Voor Queen Kurtis was dit natuurlijk het einde van de wereld. Na jaren zonder succes in een afkickkliniek te hebben gezeten, besloot ze op zoek te gaan naar de laatste kipnuggets op aarde.

Kippen waren niet meer gezien sinds 2 Mei 2017. De dag waarop de hele wereld de kippen de schuld gaven voor de economische crisis. Een grote uitroeiing volgde waarbij geen kip, kuiken of ei werd gespaard.

De enige plek op aarde waar nog kippen werden gegeten, was in de streng beveiligde gevangenis. Deze zwaar bewapende boevendump bevond zich op een eiland bij de tweede ster. Het eiland heette Neverland, omdat je er never nooit van je leven niet meer af zou komen. Queen Kurtis wilde niets liever dan terecht komen op dit eiland vol houdbare kipnuggets, gemaakt van de resten van de uitgeroeide kippen. Ook zaten er een paar fanatieke sporters die boos waren geworden toen de eieren werden stukgeslagen omdat ze voor hun ijdele spieropbouw voldoende eiwitten moesten binnenkrijgen. Queen Kurtis moest en zou kipnuggets eten, dus besloot ze een man te vermoorden.

Deze man stond voor alles wat zij haatte van deze wereld. Een man die daadwerkelijk kon zingen terwijl zij niet eens een paar zinnetjes kon neuriën onder de douche zonder dat de politie aan de deur kwam en vroeg wie er nu weer werd mishandeld. Een man die prachtig golvend blond haar had, alsof hij net van de set van een Andrélon-reclame was gelopen, terwijl zij het moest doen met een dooie rat op haar hoofd waar zelfs Lambik uit Suske en Wiske zijn zes haartjes niet voor zou willen ruilen. Een man met een atletisch gebouwd lichaam en een monsterlijke conditie, terwijl voor haar zelfs het rennen naar de busstop of de trap op lopen al te veel was gevraagd. Een man die prachtige kleding bezat terwijl haar eigen vuilniszak inmiddels niet eens meer door de zwervers zou worden gestolen. Daarom wilde ze hem vermoorden met een fiets.

Na 6 lange seconden van plannen had ze een heftig afgeraffeld plan, en de hik. Ze stal de driewieler van haar stiefzusje, spuugde erop en fietste er toen op weg. Onderweg had ze moeite met haar vuilniszak, omdat de wind hem omhoog bleef blazen. Toen zag ze hem, op de hoek van de straat. Ze hikte hard. Hij keek om, maar zag haar niet. Ze fietste zo hard als ze kon, met haar conditie zo’n 0.65km per uur, op hem af. Ze hikte opnieuw. Hij draaide zich om en liet van schrik zijn Blackberry Bold vallen waar hij net nog zo gepassioneerd op had lopen pingen. Hij keek haar diep in haar wraaklustige ogen. Zij kon de angst van zijn gezicht lezen. Op dat moment was er een connectie. Nu denk je misschien aan een romantische emotionele connectie. Maar nee, het was meer een fysieke ‘verdomme je fiets tegen m’n enkels, kut kind’ connectie. De man stond nog overeind en Queen Kurtis’ plan was mislukt. Ze stond boos op tot ze oog in oog stond met de man. Ze hikte in zijn gezicht. Hiervan kreeg hij aids en ging hij dood. Ze had hem letterlijk dood gehikt.

De volgende stap in haar plan was om richting het eiland te vliegen waar de laatste stukjes kipnugget nog vrij rond liepen. Ze plakte twee lege melkpakken en het onder-gespuugde zadel van haar fiets aan elkaar met plakband. Haar IQ was werkelijk nog lager dan dat van een baviaan die met z’n eigen poep naar familie gooit. Kansloos als ze was, ging ze naar het dak van het hoogste gebouw in haar stad. Niet met de trap, nee dit luie kreng pakte de lift. Terwijl de lift naar boven ging, liet ze nog een paar harde scheten. Ze had gisteren döner gegeten in de hoop dat ze daardoor lichter zou zijn en beter kon vliegen. Aangekomen op het dak moest ze eerst de duiven verjagen die daar hun intrek hadden genomen.  Deze diersoort die van menig lid van de Nederlandse samenleving wel uit had mogen sterven, vond het wel fijn hoog en droog op het gebouw. Queen Kurtis trapte de duif die het dichts bij haar was plat onder haar maatje 43. De bloederige resten bleken lastig te verwijderen van haar schoen. De rest van deze wannabe vogels was gelukkig al gevlogen.

Ze sprong, met het melkpakfietsje tussen haar benen geklemd. Ze viel, en hard ook. De melkpakken veranderden niet uit het niets in raketten zoals ze had verwacht. Bummer. Terwijl ze haar eigen dood tegemoet viel, schraapte er iets langs haar gezicht. Een tak! Van een boom! Ze was in een boom gevallen en balanceerde op het fietsje op een veel te dunne tak. *Kraaaak!* De tak brak doormidden en ze smakte facefirst op de grond. Au. De politie kreeg haar in de gaten en pakte haar op. Ze werd naar het eiland gestuurd en at de rest van haar leven kipnuggets die heel erg tegen vielen door alle chemicaliën die ze er op hadden gespoten om ze houdbaar te houden. Ze verlangde naar biefstuk.

~Einde~

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s