Book writings #1.6

Lieve …,

Na een veel te lange pauze (ahum writersblock), is het tijd voor de volgende pagina van mijn boek. Laat me vooral weten wat je er van vindt!

Knuffels ❤ ,

Manon

 

Lucis bewoog haar hoofd richting het stemgeluid van haar broer. Ze deed haar mond open om iets terug te schreeuwen maar was zo geschrokken dat er niet meer dan zacht knarsende lucht uit haar keel kwam. Het voelde alsof hij in haar hart kneep. Ze kromp ineen. Gustos zei niks meer, maar Lucis hoorde aan zijn ademhaling dat hij nog boos was. Zonder nog iets te zeggen liep ze weg, op weg naar de Magisters terwijl de tranen over haan wangen gleden en haar hart in duizend kleine stukjes brak.

Toen ze terug op het midden van het plein kwam, klonk het verlaten in vergelijking met die ochtend. Alle feestgeluiden waren verstomd, net als het gevoel in Lucis’ borstkas. Een aantal stemmen doorbraken de stilte, de stemmen van de Magisters. ‘Lucis, ben jij dat? We wachten op je.’ zei een van de Magisters rustig. ‘Kom er snel bij zitten.’ Lucis twijfelde nog kort om weg te rennen. Ze zou over de rand van het dorp kunnen springen en het bos in kunnen vluchten. Daar zou ze zeker een paar dagen kunnen leven van het eten wat ze zou vinden. Ze zou kunnen slapen in een boom om zich te beschermen mocht er een verward dier in haar buurt komen. Ze kon steeds verder het bos in trekken en ontdekken wat er buiten was. Ze realiseerde zich echter al snel dat ze in haar eentje niet genoeg kennis bezat om het buiten te overleven. Ze wist niet hoe ze moest jagen, kon niet in bomen klimmen en daarnaast, waar zou ze naar toe gaan en wie zou haar beschermen tegen de vreselijke dingen die ze tegen zou komen? Ze kon dit niet alleen. Dus draaide ze zich om richting de Magisters en sloot ze zich bij hen aan.

‘Lucis! Lucis!’ galmde er over het plein. Haar eerste werkdag was al uren afgelopen maar Lucis had zich nog geen moment verroerd. Ze was stil op het plein blijven zitten toen de Magisters langzaam terug naar huis keerden, tot ze alleen achter bleef. Ze had na haar ruzie met Gustos besloten dat ze zichzelf bij elkaar moest rapen, de situatie moest accepteren en niet meer mocht breken. Ze had zich zo goed mogelijk ingezet terwijl ze werd ingewerkt en had zo enthousiast mogelijk gereageerd op de verhalen van de Magisters. Maar toen Amaro’s stem over het plein klonk, klapte ze ineen en kon ze zichzelf met geen mogelijkheid meer bijeen rapen. Ze duwde haar vuisten in haar maag om de pijn te verplaatsen, duwde haar borst naar voren terwijl haar gezicht in elkaar kromp en ze haar kaken op elkaar duwde om haar harde snikken in zichzelf te houden. Pas toen ze Amaro’s lichaamswarmte om haar heen voelde, stond ze zichzelf toe om zich helemaal los te laten gaan. Ze voelde zichzelf leeglopen. Haar tranen lieten grote plekken achter op Amaro’s kleren. Hij zei niets. Zijn rechterhand streelde door haar haar terwijl hij haar met zijn linkerhand stevig tegen zich aan klemde. Af en toe kneep hij in haar hand, of streelde hij haar arm. Soms spande hij de spieren in zijn bovenlichaam aan om haar nog net iets steviger te omhelzen. Maar nooit zei hij iets. Ze huilde, in de veilige stilte, tot ze niet meer kon en leeg in zijn armen in slaap viel.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: