Oldies renewed #1

Lieve …,

Toen ik in de vierde klas zat, heb ik geprobeerd een boek te schrijven. Achteraf was het niet zo’n best verhaal, maar ik vond het onwijs leuk. Toen ik laatst dit verhaal terugvond, bedacht ik me hoe ik bepaalde dingen nu anders zou aanpakken. Vandaag deel ik dan ook het eerste stukje uit de oude versie, en dit stukje herschreven!

Knuffels ❤ ,

Manon

Oude versie:

Ik deed mijn ogen open. Langzaam zag ik de paars geverfde muren van mijn kamer tevoorschijn komen. Het was ochtend Zaterdag om precies te zijn. Ik pakte mijn mobiel, half 11. Ik voelde de opgedroogde tranen op mijn wangen. Langzaam stond ik op uit mijn bed en deed mijn sloffen aan. Ik liep naar beneden met een knorrend gevoel in mijn maag. Toen ik beneden kwam hoorde ik mijn ouders praten, maar ik kon niet verstaan wat ze precies zeiden. Ik deed de koelkast open, pakte een boterham met jam en liep weer naar boven. Het was een lange nacht geweest. De hele nacht had ik liggen denken over wat er was gebeurd. En vanmiddag was het zover. Ik had mijn speech nog niet af maar kon me er niet op concentreren. Ik keek naar het gouden armbandje om mijn pols. Ik miste haar. Ik voelde mijn ogen weer vochtig worden.

Nieuwe versie:

Ik deed mijn ogen open. Langzaam zag ik de paarse muren van mijn kamer tevoorschijn komen. Het was ochtend,  zaterdagochtend om precies te zijn. Ik stak mijn hand uit en zocht mijn mobiel op de tast, half 11. De tranen op mijn wangen waren opgedroogd tot kleine korstjes. Langzaam stond ik op uit mijn bed en deed mijn sloffen aan, paars natuurlijk. Ik liep naar beneden terwijl mijn maag duidelijk maakte dat het overslaan van mijn avondeten gisteren geen goed idee was. Beneden hoorde ik mijn ouders praten, maar ik kon niet verstaan wat ze precies zeiden. Ik pakte een boterham met jam en liep sloffend terug naar boven. Ik had vannacht aan niets anders kunnen denken, slapen zat er in ieder geval niet in. Vanmiddag was het al zover en ik kwam nog niet eens in de buurt van voorbereid. Hoe kon je je ook op zoiets voorbereiden? Mijn speech was nog niet af, maar ik kon me er absoluut niet op concentreren. Ik staarde naar het gouden armbandje dat om mijn pols hing. Ik miste haar. Mijn ogen werden weer vochtig, tot er langzaam weer een traan over mijn wang rolde.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s