Book writings #1.4

Lieve …,

Vandaag deel ik de vierde pagina van mijn book. Hope you like it!

Knuffels ❤ ,

Manon

 

Hoofdstuk 2

‘Amaro, snel, snel, kom naar buiten!’, riep Lucis bonkend op de deur van de hut waar Amaro en zijn familie woonden. Het bleef nog een tijdje stil voordat de deur langzaam openging en Amaro naar buiten stapte. Gustos stond gapend tegen de muur van de hut. ‘Het is nog wel een beetje vroeg voor je enthousiasme hoor Luus, laat me eerst even vredig wakker worden.’ Op deze dag was dat echter onmogelijk. Er zou een grote ceremonie plaats vinden in het dorp later die dag, waarin alle nieuwe medewerkers een taak toegewezen zouden krijgen. Er lag een grote steen in Lucis’ maag. Wat als de Magisters een grote fout hadden begaan en haar verkeerd hadden geplaatst? Wat als ze geen Nutrirer zou worden? Toch was ze opgewekt, vandaag zou wel eens het verschil kunnen maken. En dat werd tijd want de vonkjes onder haar huid begonnen zich te ontwikkelen tot een laaiend vuur van nieuwsgierigheid.

Het grootste deel van de dag zou geen verrassing zijn voor Lucis, vorig jaar had ze de ceremonie al meegemaakt toen Gustos werd toegewezen tot de Medici. Dit jaar leefde er echter veel meer spanning in haar. Toen die ochtend het begin van de dag werd omgeroepen, had Lucis dan ook geen enkele moeite met opstaan. Alle nieuwe medewerkers en hun familieleden zouden zich aan het begin van de dag verzamelen op het grote plein in het centrum van het dorp. Om beurten zouden ze door hun Magisters worden omgeroepen en dan worden toegewezen aan hun nieuwe functie. Omdat er maar weinig jongeren in het dorp woonden, duurde de ceremonie geen hele dag. Na de lunch zouden alle nieuwe werknemers al beginnen met hun inwerkperiode.

Toen Lucis en Amaro met hun families op het plein aankwamen, stond het er al vol met mensen. In het midden van het plein stond het Dux. Vlak naast hen stonden de Magisters al klaar voor de ceremonie.  De toewijzingen gingen op alfabetische volgorde van de voornamen. Amaro was dus als een van de eersten aan de beurt, terwijl Lucis pas ergens rond de helft aan de beurt was. ‘Ik moet hier echt uit, het moet gewoon!’, fluisterde Lucis wanhopig in Amaro’s oor. Hij pakte langzaam haar hand en kneep er zachtjes in. Lucis’ huid was zacht, maar getekend door de voedselzoektochten van de afgelopen maanden. Amaro hield haar hand stevig vast en liet hem niet meer los, tot hij zijn naam hoorde. Hij kneep nog een keer hard in haar hand. Lucis kon voelen hoe zenuwachtig hij was. ‘Amaro, jouw meelevende karakter en zorgzaamheid lieten ons meerdere keuzemogelijkheden.’, sprak de magister, ‘Wij hebben er de afgelopen maanden dan ook goed over nagedacht of onze keuze wel de juiste voor jou was. Je hebt een hart voor onze samenleving en de gezondheid van onze mensen. Wij wijzen je daarom toe aan de Nutrirers, zoals je vader je al voorging.’ Een korte zucht ontsnapte tussen Amaro’s lippen. Pas toen realiseerde hij zich dat hij Lucis’ hand opnieuw had gepakt en had fijngeknepen tijdens de toespraak. ‘Sorry, ik eh..’ Lucis onderbrak hem toen ze haar armen om hem heen sloeg. ‘We gaan dit samen doen.’ Een paar minuten kon ze haar lach niet van haar gezicht vegen. Toen Lucis haar naam hoorde, veranderde haar lach snel in een bezorgde glimlach.

Advertenties

2 gedachten over “Book writings #1.4

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s