Book writings #1.3

Lieve …,

Vandaag deel ik de derde pagina van mijn boek! Ik vind het schrijven van mijn eigen boek zo onwijs leuk, ik hoop dat jullie het ook leuk vinden. Veel leesplezier!

Knuffels ❤ ,

Manon

 

Het zakhorloge was Lucis’ favoriete plek in het dorp. Urenlang kon ze met haar gezicht tegen het glas kijken naar hoe de wijzers zich hand in hand over het uurwerk bewogen, denkend aan waar het vandaan kwam. Lucis had geen idee waar het sterke verlangen naar de wereld buiten de stenen vandaan kwam, maar het had zich diep binnen in haar genesteld en brandde als vonkjes onder haar huid.

De laatste tijd had Lucis weinig tijd kunnen doorbrengen bij het horloge. Ze was bijna oud genoeg om te gaan werken en was druk bezig met het onderzoeken waar ze thuishoorde. Lucis was nooit het meest nette meisje uit het dorp geweest, een functie als Pulcher was dus niet erg waarschijnlijk. Ze had een hekel aan alle strenge regels van  het dorp en zag een functie in het Dux dan ook echt niet zitten. Lucis was wel erg nieuwsgierig en zou een geweldige onderzoekster zijn geweest tussen de Medici als het Dux de onderzoeken niet had verboden. Ze zag dan ook maar één manier om de vonkjes in haar lichaam in bedwang te houden. Het was haar enige mogelijkheid om voorbij de stenen te komen, ze moest Nutrirer worden.

Amaro was Lucis’ beste vriend.  Ze waren altijd al goede vrienden geweest. Amaro ging vaak mee naar het horloge. Hij luisterde naar Lucis’ verhalen en observeerde haar als ze tegen het glas stond te dromen. Nooit had hij volledig begrepen wat haar zo greep aan de buitenwereld, maar hij was altijd bereid geweest om met haar mee te denken. Amaro’s vader was een van de Nutrirers. Hij kwam vaak buiten de stenen in zijn zoektocht naar voedsel. Verder dan een paar honderd meter buiten het dorp kwam hij echter nooit. Daar werd het gevaarlijk en niemand was ooit teruggekeerd van een wandeling in het diepe bos.

Om indruk te maken op de Magisters gingen Amaro en Lucis wekenlang elke dag naar de rand van het dorp. Hier zochten ze naar een handjevol eetbare bladeren en bessen. Het was hard werk en vaak zonder veel succes. De beste dag was toen ze drie bladeren vonden en een paar losse bessen, die hier door de dieren in het bos terecht waren gekomen. Toch bleven ze elke dag proberen. Lucis’ wist dat het worden van een Nutrirer haar enige kans was om onderzoek te kunnen doen naar het leven buiten de stenen en deze nam ze met twee handen aan.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s