21/07/2016

Lieve…,

Het is een warme woensdagochtend. Ik word veel te vroeg wakker gemaakt door de wekker van mijn telefoon. Het is 9 uur, wat in de vakantie gelijk staat aan 7 uur, of 6 uur, of eigenlijk alle tijden waarop je eigenlijk nog zou moeten slapen. Ik moet om 10 uur bij een vriendin zijn omdat ik heb beloofd met haar mee te gaan naar de tandarts.

Het gaat gewoon niet. Het wordt kwart over 9, half 10, en ik kan gewoon echt niet opstaan. Tot het 10 over half 10 is en ik me realiseer dat ik nog maar 20 minuten heb voordat ik bij mijn vriendin voor de deur moet staan (het is 5 minuten fietsen, maar wie kan zich in een kwartier klaarmaken?!). PANIEK! Als een bezetene spring ik uit mijn bed, likje mascara op mijn gezicht, tanden poetsen en kleren aantrekken. 5 voor 10, ik haal het nooit. ‘Ik lig ook nog in bed, maar je moet hier wel echt om kwart over zijn hoor’, appt ze. Ik sta om 10 over 10, bezweet en wel voor de deur, want het is zo heet.

We lopen langzaam naar de tandarts. Als we binnenkomen is het eerste wat me opvalt een fotolijstje aan de muur. In het lijstje zitten 4 foto’s van de kinderen van de tandarts. Een van hen herken ik meteen. We zaten samen op de middelbare school en ik herinner me dat ik een gigantische crush op hem had toen ik 14 was #awkward.

Als we terug bij het huis van mijn vriendin zijn, gaan we uitgeput op de bank liggen. ‘Als je de volgende keer wil dat ik met je meega, dan zorg je maar dat de afspraak later is hoor’. Na 2 levels CandyCrush besluit ik dat het tijd is om richting huis te gaan. Ik moet alleen nog even langs de supermarkt waar ik werk om iets te eten te kopen voor vanavond.

Ik stal mijn fiets en pak mijn telefoon om het liedje dat door mijn oortjes klinkt te skippen. ‘Het volgende nummer is beter’, denk ik als ik begin te lopen. Dan struikel ik, over niets (want soms ben ik gewoon een onhandige doos). In een reflex hou ik mezelf overeind, maar ik laat mijn telefoon los. Hij bungelt aan mijn oortjes en even voel ik een intense opluchting. Dan bouncet hij terug omhoog als een professioneel bungeejumper. Hij valt opnieuw, de oortjes schieten eruit en hij valt met het scherm omhoog op de grond. Ik zie het scherm voor mijn neus versplinteren. Ik loop naar binnen en kom een van mijn vrienden tegen die aan het werk is. ‘Mag ik alsjeblieft een knuffel? Mijn telefoon is kapot en anders ga ik echt huilen.’

Dit was dus de dag dat ik mijn telefoon vermoorde omdat ik struikelde over een recht oppervlak #lekkerbezig. Ik hoop dat je het vermakelijker vond dan ik. Het is in ieder geval maar weer duidelijk dat ik echt verslaafd ben aan mijn telefoon, mijn opengehaalde duim is het bewijs.

Knuffels <3,

Manon

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s