Schrijven Kreng! #1

Lieve …,

Ik ben begonnen met het lezen van ‘Schrijven kreng!’ van Lisette Jonkman. In dit  boek staan ook schrijfopdrachten en het leek me leuk om deze opdrachten niet in een documentje op mijn laptop te laten verstoffen (ja, ik ben me er volledig bewust van dat een Word-document niet kan verstoffen) maar om ze te delen op mijn blog. Naarmate ik door het boek beweeg zullen hier de opdrachten uitgewerkt verschijnen. Bij deze dus de eerste opdracht waarin je de laatste keer moet beschrijven dat je jezelf afvroeg ‘Hoe ga ik me hier nu weer uit redden?’.

Over het algemeen kom ik vrij vaak in situaties terecht waarin ik me afvraag hoe ik me er nu weer uit ga redden. Je zou dan ook kunnen zeggen dat ik langzamerhand de Queen ben in mezelf uit lastige situaties lullen. Oké, ik zeg wel Queen, maar het feit dat het redelijk vaak voorkomt, betekent natuurlijk niet dat het dan ook altijd goed gaat. Misschien is het meer queen met een hele kleine q. Anyways..

De laatste keer dat ik in zo’n situatie terecht kwam, is dus nog niet zo lang geleden. Oké, het was vanmiddag. Het was een uurtje of half zeven en ik had net een dag werken achter de rug. Met het hele team stonden we voor de deur te wachten tot we met zijn allen weg konden gaan. Vandaag was de laatste dag van een hele leuke en gezellige collega van mijn vaste team. Ik vond het heel jammer dat het de laatste dag was en wilde daarom nog even goed afscheid nemen. Ik riep dan ook van achterin de groep waar ik stond heel hard naar hem: ‘Niet weggaan voordat ik een knuffel heb gekregen he!’

Op het moment dat ik het uitgeschreeuwd had, had ik eigenlijk alweer spijt van deze actie. Dat is sowieso iets wat niet nieuw voor me is. In mijn hoofd klinken dingen vaak heel anders dan als ik ze zeg en het komt dan ook wel eens voor dat mijn uitspraken niet geheel tot helemaal niet doordacht zijn. Er waren gelijk een aantal collega’s die mij aankeken alsof ik hem net in Dory’s walvistaal had aangesproken. Ik bedacht me hoe vreemd mijn schreeuw klonk voor iedereen die de context niet had meegekregen en begreep de blikken dan ook wel. Zomaar naar iemand roepen dat hij niet weg mag gaan zonder knuffel, is voor de meeste mensen in ieder geval wel een klein beetje vreemd. Ik zei dan ook gelijk: ‘Het is zijn laatste werkdag’.

Dat had een mooie oplossing kunnen zijn als ik die zin niet gelijk het vervolg van ‘nu willen we met z’n allen huilen’ had gegeven. Het feit dat ik dit niet schreeuwde maar alleen zei tegen de collega’s die naast me stonden, scheelde al. Toch voelde ik mijn hoofd een beetje rood worden en kon ik mezelf wel voor mijn kop slaan. Wat ik bedoelde was natuurlijk dat ik het jammer vond dat hij wegging en dat ik hem nog even fatsoenlijk gedag wilde zeggen. Idee een 10, de uitwerking? Tja. De reactie van mijn collega’s: ‘Ah, oke?’ met scheefgetrokken wenkbrauw. De knuffel was in ieder geval wel fijn, was mijn domme actie gelukkig niet helemaal voor niets.

Knuffel <3,

Manon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s