Greep uit het verleden #1

Lieve …,

Toen ik op de middelbare school begon met schrijven, bestonden mijn schrijfsels volledig uit korte verhaaltjes. Vaak gingen deze verhaaltjes eigenlijk helemaal nergens over en moest ik bijvoorbeeld met bepaalde woorden een verhaaltje maken. Vandaag wil ik er een paar met jullie delen.

 

Bonno en het monster

Er was eens een jongen, hij heette Bonno. Hij was superbang voor monsters, hij kon nooit slapen en had altijd het gevoel dat er een monster onder zijn bed lag. Toen op een dag was hij buiten en het was al erg laat. Hij was bang, heel erg bang. Toen zag hij iets, een schim, zwart in de duistere nacht. Hij hoorde een geluid, het klonk gevaarlijk. Hij schrok, hij was superbang. Langzaam liep er een druppel zwet vanaf zijn voorhoofd naar beneden. Hij fietste snel door. Toen zag hij het weer. Werd hij achtervolgd? Hij probeerde zichzelf te overtuigen van wat zijn ouders altijd tegen hem zeiden. Monsters bestaan niet. Plotseling schoot er iets uit de bosjes! Het was klein, maar Bonno schrok en viel van zijn fiets. Hij keek goed naar het wezentje dat voor hem lag. Bonno had hem per ongeluk aangereden… Het was een lief beestje. Maar het was geen dier maar een monster! Maar een goed monster. En Bonno had onbewust van hem gewonnen ookal was hij ontzettend bang. Het monster en hij werden beste vriendjes en Bonno was nooit meer bang.

 

 

De avonturen van Wiggly en zijn vriendjes: (deze heb ik geschreven met mijn buurjongen op een verjaardag, haha).

Wiggly, Gentbrugge en de snel vibrerende pijpleiding.

Er was eens een pinguinknuffel, hij heette Wiggly.
Op een dag was hij met zijn beste vriendje Gentbrugge, het ventieldopje, in een restaurant aan het eten. Ze hadden net een kaasplankje besteld toen er ineens een likkebaardende pijpleiding langskwam. Hij was snel vibrerend en toen, pardoes, liep hij tegen een tuintafelpoot. Hij viel snelvibrerend op de grond. Hoe was dat nou gebeurd? Hij was gestruikeld over een kaasknabbel. 😮
Wiggly en Gentbrugge lachten de snel vibrerende pijpleiding uit. ‘hahahahaha.’ Ze besloten hem toch maar te helpen. Hij bleek een gebroken vlindervleugel te hebben. Ze besloten naar de dokter op de hottentottententententoonstelling te gaan. Maar Wiggly werd afgeleid door de mascotte van de telefoonwinkel. Een megatelefoonhoesje! ‘Kijk kijk kijk hahahahahhahhahaha.’ De snel vibrerende pijpleiding en Gentbrugge trokken Wiggly weg bij het telefoonhoesje en begonnen te lachen. ‘hahahah.’ Wiggly besloot dat de snel vibrerende pijpleiding een make-over moest ondergaan. Maar alles wat ze hadden waren een schoenveter en een bloempot. Ze bonden de schoenveter om de snel vindende pijpleiding en zetten de bloempot over zijn hoofd. Ze liepen verder richting de dokter op de hottentottententententoonstelling. Maar. Oh nee! De snel vibrerende pijpleiding liep pardoes tegen een schilderij aan. 😮 Het schilderij hing aan een muur. Het viel op zijn hoofd en toen had hij een gebroken bloempot en een gebroken vlindervleugel. Wiggly en Gentbrugge gingen helemaal stuk. ‘hahahahhahahah Wat een kneus! Hahahahahhaha.
Lol xD xD Yolo! Swagger!’ Ze liepen lachend verder naar de dokter op de hottentottententententoonstelling. Ze waren er eindelijk! ‘Pfff. Dat was een laaaaanngeee 3 meter.’ Maar de dokter was er niet. Er hing een bordje aan de deur. ‘Sorry patiënten, ik ben naar de geurkaarslontjesbijeenkomst. Bij een noodgeval kunt u zich melden bij mijn collega Peter de Panda. Die woont 1 meter verderop.’ ‘Jeetje wat een pokkeeind!’
Ze begonnen maar snel aan deze wereldreis. 10 seconden later waren ze er eindelijk. ‘Jeetje dat was een lange meter zeg. Ik ben uitgeput,’ zei Gentbrugge. Er stond een bordje voor de deur. ‘Pff. Nog een bordje, ik haat lezen!’
Dacht de snel vibrerende pijpleiding. Op het bordje stond: ‘Welkom in gemeente monopia. Inwoners: Peter de Panda en reuzemier.’ Ze klopten op de deur en peter de panda deed open. Wiggly begon te praten. ‘Onze snel vibrerende vriend de pijpleiding heeft een gebroken bloempot en vlindervleugel, kunt u hem helpen?’
Peter de Panda lachte, hij pakte een geurkaarslontje en genas hem. Ze sprongen blij op en neer. ‘Jeeey, je bent genezen!’ Nu kon de snel vibrerende pijpleiding weer ongestoord verder leven in zijn snel vibrerende wereld. Wiggly en Gentbrugge gingen snel terug naar het restaurant om hun kaasplankje op te eten en nog wat kaasknabbels te bestellen. En het telefoonhoesje… Die genoot nog lang van het gestoorde meisje dat aan zijn been hing.

 

 

Vera en Koely

Er was eens een koelkast. Ja, het was een hele bijzondere koelkast. Want deze koelkast was een koelvriescombinatie en verbruikte erg weinig stroom. Hij stond in een donkere kast. Hij lag vol met drinken, biertjes en ijsjes en snacks. Maar hij was ongelukkig in die kast, hij had maar 1 vriendje, Eem muisje Vera. Vera en koely deelden alles samen. Hoe ze verliefd werden op de spinnen die heel af en toe in de kast zaten of hoe koely teveel biertjes ophad. Op een dag had Vera honger. Ze kwam uit de kast en ging in de keuken op zoek naar iets te eten. Er was een overvloed aan lekkere dingen. Toen ze haar buikje helemaal vol had gegeten ging ze terug naar de kast. Maar onderweg had ze per ongeluk een paar keuteltjes uitgepoept. De mensen in het huis zagen de keuteltjes en gingen op zoek. Koely en Vera waren bang. Koely werd opzij geschoven en Vera werd ontdekt. Ze rende voor haar leven maar helaas…. Ze werd gepakt en vermoord, koely was ontzettend verdrietig en besloot zelfmoord te plegen. De volgende dag was al het ijs gesmolten en al het drinken warm. Koely en Vera leefden nog lang en gelukkig samen maar niet op aarde.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s