Book writings #1.1

Lieve …,

Ik ben een tijdje geleden begonnen met het schrijven van een boek. Af en toe zal ik hier een pagina delen. Dit zal op mijn blog komen als de serie ‘Book writings’. Dit is het eerste deel, waarin ik de eerste pagina zal delen. Veel leesplezier!

Knuffel<3,

Manon

 

Lucis was niet blind, maar had nog nooit een ander gezien.  Niemand in Caligatio had ooit een ander in de ogen gekeken, de blikken gezien die zo veel hadden kunnen vertellen, de zon zien opkomen of de maan aan de hemel zien schijnen. Ze woonden al eeuwen in hetzelfde dorp, waren nooit verder gegaan dan het bekende. Het dorp bestond uit een grote open vlakte met daar omheen een cirkel van stenen. Niemand had de stenen ooit gezien, toch hadden maar weinig mensen ooit een stap buiten de stenen gezet. Natuurlijk waren er in de loop der eeuwen mensen geweest die hadden geprobeerd de stenen achter zich te laten. Veel verder dan een kilometer kwamen ze echter nooit. In het dorp hoorden ze gegil, geschreeuw vanuit het diepste dat de mens bezat, een schreeuw vol afzien, verschrikking en vrees totdat het geluid stierf zoals de persoon waartoe het behoorde. Vaak was er iemand naar het geluid gerend, om na een paar seconden in paniek terug te keren binnen de stenen.

Na een tijdje had de bevolking het opgegeven. De mensen accepteerden hun omgeving, stopten met zoeken naar wat er buiten lag. De nieuwsgierigheid zakte, overrompeld door angst en onwetendheid voor wat er buiten was. De mensen bekommerden zich niet meer zo om de buitenwereld, wat begon als angst vormde zich tot een groot taboe. Men sprak niet over de wereld buiten de steden, niemand was er immers geweest dus alles was gebaseerd op fantasieën. Fantasieën ontwikkelden zich snel naar waanideeën, die erg gevaarlijk waren in een klein dorpje als Caligatio. Een vlaag van paniek kon de hele samenleving overhoop halen.

Lucis was, net zoals alle levende generaties in haar dorp, geboren in Caligatio. Ze had een oudere broer, Gustos. Gezinnen met twee kinderen waren de grootste gezinnen in het dorp. Door de stenen was de ruimte beperkt en was het krijgen van meer dan twee kinderen verboden. Grote gezinnen hadden het moeilijk en waren dan ook een uitzondering. Kinderen uit deze gezinnen werden vaak gezien als extra moeilijkheid, een extra kind dat de ruimte innam van een ander en een extra mond om te voeden. Lucis was ondanks de kritiek van haar omgeving erg blij om niet het enige kind te zijn thuis. Er was altijd iemand die op haar paste, haar waarschuwde en haar terugzette in de realiteit als ze die dreigde te verliezen. Lucis was een dromer, haar hoofd volledig gevuld met fantasieën die ze niet kon delen met de buitenwereld. Gustos luisterde naar haar wanneer ze haar gedachten hardop liet gaan wanneer ze even alleen waren. Lucis wilde weten wat er buiten de stenen was, maar de enige met wie ze daar over kon praten was haar broer die haar er altijd van probeerde te overtuigen dat ze er niet mee bezig moest zijn en haar nieuwsgierigheid moest bedwingen. Ze besloot te proberen haar gedachten binnen de stenen te houden en zich te focussen op het werk wat verricht diende te worden.

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s